Duci Jović

Njegov opus se razvija kroz nekoliko faza, ali dosledno ostaje veran jednoj ideji — dijalektici između svetlosti i tame, između bića i njegove senke. U ranim radovima preovlađuje psihološka napetost, prisutna i na licima figura i u atmosferama koje ih okružuju, dok se u ciklusu Raspeća figura pretvara u simbol — ne raspet na krstu, već u sopstvenoj svesti. Vertikalne kompozicije, svedena anatomija i napeti kontrasti između svetlog i tamnog govore o raspetosti između dobra i zla, o trajnoj unutrašnjoj dijalektici ljudskog bića. U najnovijim delima, Jović se okreće radikalnoj redukciji — svedenom crtežu, gotovo bihromatskoj paleti crne i bele, sa povremenim, promišljenim akcentima plave, crvene ili žute. Takva asketska suzdržanost nije znak oskudnosti, već duboke unutrašnje discipline. Kod Jovića, crno i belo nisu suprotnosti, već dva pola iste en- ergije — u neprekidnom dijalogu, u ravnoteži i rasulu istovremeno. Minimalistička struktura njegovih slika sve- doči o zrelosti umetnika koji je spoznao da se najviše kaže upravo u trenutku kada se gotovo ništa ne izgovori. Tokom decenija, izlagao je širom Evrope — od Beograda, Kragujevca i Požarevca, do Hamburga, Beča i Salc- burga — i osvojio brojne nagrade za slikarstvo, među kojima se izdvaja međunarodna nagrada ITART 2001 u Pizi. Član je ULUPUDS-a i ima status slobodnog umetnika od 2005. godine. Duci Jović danas zauzima posebno mesto u savremenom srpskom slikarstvu — kao autor koji u jednoj liniji može objediniti i bol i tišinu, i energiju i spokoj. Njegova dela su odraz unutrašnje nužnosti — one o kojoj je govorio Kandinski — i svedoče o umetniku koji ne slika da bi prikazao svet, već da bi u njemu pronašao sop- stveno raspeće.