U njima se odvijaju i etape promena savremene umetnosti. Treća decenija nimalo spokojnog XXI veka uvela je unisone senzacije preklapajućih stvaralačkih htenja. Nebrojene varijante uspostavljanja sopstvenog učešća u nemilosrdnoj postinformatičkoj današnjici određene su kao vibrantno otvaranje svega odjednom. Preklapanja i opažajne avanture podređene digitalnim pouzdanostima odavno su se odmakle od utešnih predstava. I ma kako se oduševljenja i afektivne ispunjenosti javljaju kao posebno smislena energetska jezgra opstanka, stvaranje vlastitog dela nastaje u svetu rizika, u izgledima narušenosti i na najistinitijim raskrsnicama najdubljeg suda o pređenom putu. Fragmentarnost i pribežište vlastitih vrtova od postmodernog doba i prelaza jednog u drugi vek iznedrili su najširi mogući, bezmalo enciklopedijski raspon vizuelnih predstava. Otuda se savremena umetnost, posebno u rasponima slikarstva sa svim pojavnostima, određuje u zanosima sopstvenih dokaza. Građenje u slikama manjih formata u celinu ukupnog prisustva jeste drugačije saznata ili ispoljena egzistencija. Takvi naumi se neosporno ispoljavaju u višestrukim zamasima slikanja Nikoline Nikolić. Potekavši od nesaznatljive matrice, postojeće naslikane površine jesu delovi raspoznavanja. Obrisi, teksture, odrazi, naslagavanja, kao i portretski tragovi, deo su stvaranja zamišljene prostorne građevine postignute kroz sonornost slikanja u ličnom protoku vremena — spremljene za objedinjenje u galerijskoj datosti. Prostor, mesto izlaganja, taj pojam čistote i izolovanosti iskustva — bela kubična soba (White Cube) — pokazivanjem energetskih lanaca već skoro četiri decenije nastanjuje predstavljiv objedinjen svet koji pred dolazak posetioca donosi umetnost. I ništa manje ne nasleđuje kao princip dočaravanja intenziteta. Između strepnje, uzmaka pred nepoznatim i otkrivalačkog žara, slikarka se dugotrajnom koncentracijom upušta u građenje dnevnika kao prostorne celine. Slikarski gest sabira se u efekte zbirnosti i biomorfne matrice senovitih tragova, vibrantnih kontura i obojenih simulacija. Da li dočarana slikana materija predstavlja dokaz realnog prisustva tkiva, tekstura i svedočanstava kojima se i za teoriju ispunjava slikarstvo koje se odvija danas u odrednici „posle istorije“? Uočljiva u nanizanim i približenim trenucima vremena za svaku od nastalih celina, ukazuje se emocionalna energetska sabranost biološke sistole i dijastole samog postojanja. Građenje slike dopire u odnosu na metež i slikovitu situaciju mogućih izgovorenih reči ili glasova, pojmova podređenih i rešeno prepuštenih građenju slikarske vertikalnosti. Rešetkasti, unekoliko mrežni vid podele koji ponegde zauzima ukupnu kompoziciju slike odaje nagoveštaj. U pitanju je strukturna celina koja unosi magnovenje kovitlaca i nimalo neosnovan talas sveta oštećenosti i narušenosti. U svojstvima enformel slikarstva pedesetih godina, kroz kovitlace tragova unutar materijalnosti slike nisu bili samo raspuštena snaga izražajnosti poteza, slikarskih ličnosti u krizi, već i dokaz posrednog traganja za suštinski nerazgovetnim linijama sveta kakav jeste. Takvi vidovi traganja unutar iscepkanosti materije nisu samo odrazi stihije nemerljivosti: slikari danas već muzejskog vrhunca tih preobražavajućih godina, kao što su Vols, Dibife, Buri, svakako i Bejkon, ali i vajarka poput Žermen Rišje, uspeli su da se postave u samo središte nekad uočljivih, ali i skrivenih rascepljenih postajanja svojih dela kao neimenljivog htenja suštine svesti ljudskog iskušenja. Nikola Šuica