Slikarstvo danas opstaje i kroz borbenost sopstvenog ushićenja. Kroz prostiranje ličnih trenutaka u nastajanju slike, od tih oslobađajućih poriva koji se, uostalom, račvaju od početaka moderne umetnosti i ideala slobode. Senzacije u nalazima na slikanoj površini pokatkad upute i na zasebnu oblast: na uskovitalni prenos energije naravi svog nastanka. Vreme za fiksiranje slike, poteza i pređenih tragova, taj koloristički raspon, kao i iznenađenja bio je u tim pionirskim razdobljima dinamična imaginacija pokretljivosti poteza. Slaveći te pređene pravce vlastite slobode unutar prepreka opstanka, uprkos svim potresima koje su okruživali izvorno moderno doba, istorijsko razdoblje oslobađajućih sila umetničke samoće, takva razvijorena imaginacija ponela je najistančanije vezivo svojih prepleta heroja modernog doba. Likovna dela i uopšte uzev, kompozicije takvih poteza i kolorističkih strujanja postala su - i sada se preko stotinu dvadeset godina kasnije - ukazuju kao izazov beskrajnog traganja i emocija samotnog stvaraoca. Isto tako je i njihovo pribežište, uteha i energetski rezervoar zaustavljenih tragova na površini podloge za samog posmatrača. Sloboda pomeranja granica kakve su odnegovali svako za sebe, i Pikaso ili Matis, kao i Kandinski ili Paul Kle, neminovno su deo današnjeg rečnika sanjarenja, vizije i emocionalne snage. Veličina prošlosti i naslojeno ali i zatirano pamćenje, kao i nejasna budućnost su u prvim decenijama prošlog veka, kao i sada stremili ka pomeranju autorskog modusa i htenja. Kako svest stvaraoca opstaje u obnovljenim i drukčijim opasnostima, u ekonomskoj, geopolitičkoj i klimatskoj razornosti? U današnjici lociranih ratova, u neprekidanim i razotkrivanim uništenjima i zamornim preispitivanjima? Kroz teme i figurativnih odraze i usled pritiska masovne kulture, pod pretovarom informacijama i ironijskom razradom svega vidljivog, potiskuje se sledeće saznanje: svet tog spontano građenog slikarskog umeća, praćenjem i prenosom ideje napretka i optičkih izmena u modernosti, prerastao je u zasebnu oblast. Objedinjena su iskustva kao fenomen koji se nalazi s neke druge strane. Iz tog razloga, veština slikarskog domašaja mora da se stepenuje u kategoriji raspona kreativnosti umetnika. Da li je izoštravanje optičkog pogleda ispunilo naše instinktivne, fizičke reflekse pri opažanju? Osobine procesa slikanja Gorana Rakića stapaju se kao vlastita izražajna kategorija. Naslovi kompozicija: „Krug“, ‘Neka nova šarada’, ‘Sećanje na Sitoniju’, “Ritam grada“, „Sve što ona želi“, „Letnji dan“, „Bura – Novi početak“, „Sećanje na dvorište u Titovoj 5“ istovremeno su u svojim velikim formatima i izražajnim zahvatima i delatno svedočenje, dokaz o odvažnom i osnažujućem slikarskom življenju. Uvezanost njegovih izvedenih poteza i kolorističkih površina čine da se prizori postavljaju kao psihološki poligoni samosvojnog jezika. Kroz faze oblikovanja, strastveno rukopisno građenje predstave zaustavlja se samo fizički na slikanju površine. I ma koliko je naš okolni svet u vidljivim slojevima zahvaćen prema čulu taktilnosti, isto tako se i ka prodornosti svojih izazova, takav svet u očima drugih, podrazumeva neretko u ekspanziji okruženja ravnodušnosti. A kako je splet stvaranja i ranije bio udaljen od realnog, od života te ’vergilijevske’ selidbe duše pod iskušenjima zemaljskog i kroz slutnje onog drugog života, čini da je susticanje i opšte i lične istorije postalo sve teže sačuvati. Fizički, i u medijumu slikanja, ovakav put je istraživanje prirode istaknutog fenomena posmatranja „kroz naslojenu materiju“, pomicanje suštine statičnosti slikarstva kao posledice začudnog pretapanja duševnog dozivljaja pamćenja. Stvaralaštvo bi se i vremenski moglo podešati na biološki način. Zrenje sezona 21. veka obuhvata raznorodne krize i nesigurnosti. Danas, kako se u epidemiji ravnodušnosti uostalom sve podrazumeva i trenutno rastvara, dobra volja po kojoj ka nečemu pristupamo, posustaje. Neretko, iskreno htenje dospeva pred unutarnja utvrđenja samozatajnih protagonista i zastajkuje usled ekstatičnih socijalnih umreženja i nezaustavljivih diktata stvaralaštva. Šta nam mentalno, sadržajno i afektivno može učiniti izvedenost kompozicije jedne slike, te površine nastanjene iluzijama i otud njenim pulsirajućim deonicama? Isto tako i svedenom biološkom uočljivošću i konturama upamćenog? Protivurečne temperature između faza i iskušenja koje sadrže slikane kompozicije Gorana Rakića zarobljavaju pažnju raspoznatljivim sastojcima, ali i svojim indirektnim pružanjem. Oslobađanje slike kao putokaza pronalazi smisao i svoj savremeni zaplet u poništavanju logike društvenog ugleda i svođenja na puku ekspresiju koja je odlikovala slikarstvo novog znaka u ekspresiji pojave ’nove slike’. Tadašnje dinamizovanje zapažanja u umetnosti osamdesetih godina, pre skoro četiri decenije ciljalo je na dokaz preokreta stvaralačke slobode. Jednako u kulturi, i promenama u koje su od tada kao duh vremena globalno ulazila mnoge društvene sredine. Doprinosi slikareve spontanosti upućeni su ka prožimanju potisnutih oslonaca od pre, u predstavama, događajima i u vrednovanju vlastitog vremena. Koloristički planovi, asocirani oblici i teksture imaju diskretno ekscesnu prirodu, i kao takvi nastanjuju hibridne povesti intuitivne imaginacije. Oni doprinose raspoznavanju potiskivane energije iskonskog koje nas kao tradicija koja nas je zarobila, približuju sublimaciji mitskog mišljenja. Naslovi naslikanih kompozicija „Jutro u Mon Perinu“, „Uspomene“, „ Oaza“ – pokazatelji su izabranih unosa energije svih vrsta, U njima Rakićeva stvaralačka tišina je zaustavljena da pred posmatračem sprovodi vizuelnu atmosferu dinamizama svetlosne i materijalne imaginacije. Prizori zaobilaze autentično otkrivanje, ne samo vlastitosti, već i odnegovanih događaja u kojima se izmičući subjekt ili tema sustiču u opčinjavajućoj igri afektivnog definisanja. Slikarev kaleidoskop oblika i doživljaja time se ukazuje kao alternativna pripovest uzroka, a jednako i posledica, datih snagom istraživačke iskrenosti. Nikola Šuica